Na het behalen van zijn diploma in 1879 kiest Florian Anton voor een militaire loopbaan. Zijn keuze wordt misschien verklaard door het werk van zijn vader in het leger van de Prins van Liechtenstein. Florian Anton wordt per 1 september 1882 bevorderd tot cadet. Deze rang is bedoeld voor officieren in opleiding, in het Nederlandse leger vergelijkbaar met een vaandrig, wat de laagste officiersrang is.
In een beschrijving van de manschappen van het 18de Boheemse Infanterie Regiment, anno 1885, komt cadet Florian Anton Nesvadba voor. Uit de beschikbare informatie valt af te leiden dat hij in ieder geval van september 1882 tot en met december 1885 deel uit maakte van het leger in de dubbelmonarchie Oostenrijk-Hongarije.
Op 13 april 1886 ontvangt hij een woonvergunning van de gemeente Prilepy-Holesov.
Opmerkelijk is dat deze gemeente als bestemming in het ‘laissez-passer’ wordt genoemd, dat hij vlak voor zijn overlijden in Amsterdam in 1919 had aangevraagd.
Een ‘laissez-passer’ is een tijdelijk reisdocument afgegeven door een vertegenwoordiging van een land, om bijvoorbeeld na verlies of diefstal van een paspoort, een inwoner van dat land in de gelegenheid te stellen te reizen over landsgrenzen. In de regel is het ‘laissez-passer‘ bedoeld om de houder ervan in de gelegenheid te stellen huiswaarts te reizen. Blijkbaar wilde Florian Anton terug naar zijn laatste woonplaats in zijn vaderland. Ik kom daar later in het verhaal nog op terug.
Opvallend is trouwens dat, ondanks zijn vertrek uit Oostenrijk en zijn vele omzwervingen, de documenten zoals zijn doopbewijs, zijn schoolrapporten, zijn woonvergunning, enzovoort bewaard zijn gebleven. Heeft hij die zelf steeds meegenomen of zijn die later in zijn bezit gekomen? In ieder geval zijn nu familieleden in het bezit van deze papieren en wij hebben de kopieën ter beschikking gekregen.
In 1985 volgt een onverwachte vondst door Piet Worm, de broer van mijn moeder. Hij is bezig met de stamboom van de familie Worm en hij vindt bij toeval de registratie van een zekere Florian Nesvadba in het politieregister van Maastricht, jaargang 1887. De genoemde Florian Nesvadba is op dat moment 25 jaar, precies de leeftijd van Florian Anton Nesvadba. Pardiebitz is Pardubice, zijn geboorteplaats.
Het is dus aannemelijk, op grond van de gevonden gegevens, dat het hier mijn grootvader betreft. Het valt verder op dat het merendeel van de vermelde personen uit Duitsland afkomstig is.
Volgens het politieregister werd hij op 25 maart 1887 samen met een zekere Johann Timmers ontslagen uit het Huis van Arrest. Blijkbaar was diefstal de oorzaak van het verblijf aldaar. Onbekend is of de mannen elkaar kenden. Florian Anton heeft als beroep ‘koopman’, zo lezen we op de bladzijde.
Over de precieze aanleiding van zijn vertrek uit Oostenrijk en het leger is niets terug te vinden. In de tijd tussen het verkrijgen van de woonvergunning in Prilepy en zijn verblijf in de cel in Maastricht is er blijkbaar iets gebeurd dat zijn vertrek uit Oostenrijk heeft veroorzaakt. Misschien klopt het verhaal dat in de familie de ronde doet: hij zou tijdens zijn diensttijd betrokken zijn geraakt bij een duel. De afloop hiervan zou de directe aanleiding zijn geweest om te vertrekken. Jammer genoeg weten wij geen enkel detail van dit mogelijke duel.
In een briefwisseling met het ministerie van Buitenlandse Zaken d.d. 10 mei 1922 wordt melding gemaakt van zijn desertie in 1887 uit het leger. Deze brief maakt deel uit van een aantal brieven, die betrekking hebben op het vaststellen van de juiste nationaliteit van de kinderen Nesvadba. Waarom dit nodig was in 1922 komt later in dit verhaal aan de orde.
We zagen al de woonvergunning die hij in april 1886 had gekregen. Opvallend is het stempel met datum dat op deze vergunning is geplaatst. De tekst van het stempel verwijst naar de ‘Oesterreich-Ungarischer Hilfsverein Aachen’ en de datum is 25 maart 1887. Die datum is gelijk aan de vermelde datum in het politieregister. De vraag rijst: waarom werd er contact gelegd tussen de Hilfsverein en Florian Anton, en van wie kwam dit initiatief? In ieder geval had hij dit document bij zich op het moment dat hij in de cel terecht kwam. Mijn poging om meer informatie over deze organisatie te krijgen heeft geen resultaat opgeleverd.